اختلاف محيط ها باهم تفاوت زياد يا كم پيدا مىكنند . تسليم شدن انسان به عنوان يك موجود ذليل و بى هدف به موانع و عوامل ، تفسيرى جز شكست پذيرى و ناكامى و بى عرضه‌گى و به هدر دادن استعداد عالى درونى او نامى ندارد . در اينجا است‌كه نقش سرنوشت ساز برنامه ريزى و اراده قوى تبارز مىكند . اولياى نوجوانان و خود آنان چنانچه برنامه‌اى براى زندگانى آينده نداشته باشند قهراً فاقد اراده قوى مىگردند ، اين دسته همچون سيل بُردگان خود را به دست حوادث مىسپارند و از زبونى به هوسبازى پناه مىبرند ، و به عنوان يك « چيز » دوره وجودى خود را به پايان مىرسانند ، چون باور آنان اين بوده كه « هرچه پيش آيد خوش آيد » . ولى صاحبان برنامه زندگانىكه با تدبر و هوشيارى آينده خود را به سوى وضع بهتر تا حدى مشخص كرده اند و با اراده قوى مسير خود را در پيچ و خم حوادث منفى و مثبت تا حد توان خود ، پيدا مىكنند و پيش مىروند و تنگنا ها را به هدف رسيدن به كناره هاى سعادت و پيروزى پشت سر مىگذارند ، به عنوان يك « انسان مسئول » به خود نگاه مىكنند . دانشمندى مىگفت من در محيطى بسيار عقب مانده جوان شده بودم كه تحصيل علم عيب بود و من تصميم جدى داشتم بر خلاف ميل پدر و مادر و خويشاوندانم دنبال علم و كمال بروم ، گاهى در خانه اعتصاب مىكردم و غذا نمىخوردم و گاهى با پدر محترمانه استدلال مىكردم ، تا پس از مدتى موانع در برابر اراده من شكست خورد ، و رفتم درس خواندم و به محيط خود برگشتم و زمام فكرى اكثر مردم را به دست گرفتم و به جهت دهى انسانىآنان تا حدى موفق شدم ، روزى در خانه يكى از خويشاوندان خودكه مخالف سرسخت درس خواندن من بود و حتى براى پدرم كه با او مخالف بود ، پيغام داده بودكه من سرمايه دكان بزازى را به پسرت مىدهم و او را از تحصيل علم باز دار ! رفتم و